Op de trein van Brussel naar Antwerpen

20160130_135410Selfie met ontbrekende Tand. Onderweg in de trein naar Antwerpen om twee tanden te bezichtigen voor mijn installatie « AcTio in disTanD, Save the Lumumba Library! » in de tentoonstelling aan de Universiteit van Antwerpen over de iconografie van Lumumba en die plaatsvind in het kader van het internationaal colloqium « The Iconography of Lumumba in the Arts and the Work of Raoul Peck ». Terugkeer naar de stad waar ik geboren ben en die ik 11 jaar geleden verlaten heb. Terugkeer ook naar mijn Alma Mater, want het is aan de universiteit van Antwerpen dat ik indertijd filosofie en Germaanse filologie studeerde, studies die ik meer dan 30 jaar geleden met grootste onderscheiding afsloot. Precies een kwart eeuw geleden ook dat ik afscheid nam van mijn academisch leven met een bijdrage aan een internationaal congres rond Paul De Man, neef van, die na de tweede wereldoorlog uitgeweken was naar de Verenigde Staten was en daar tot de Godfather of Deconstruction in America uitgroeide. Titel van mijn bijdrage: « Oratory against Oratory, Paul De Man on Nietzsche on Rethoric ». Men kan er de overgang zien van de vraag: « wat kan ik zeggen? » naar de vraag: « wat kan ik doen … met woorden? »
Ik vond het wel grappig als ik onlangs ontdekte dat mijn bijdrage met dezelfde woorden begon als die van Jean Stengers, die ook aan het congres deelnam en die ik toen nog niet kende als Congo specialist. Met name de waarlijk profetische woorden: « In what follows, I will … ». Wel, waat daarop gevolgd is, zal ik nu, 25 jaar later vertellen. Als inleiding tot de installatie « AcTio in disTanD, Save the Lumumba Library, Weapon of Mass Destruction waarmee ik de tand van Lumumba in mijn Alma Mater introduceer … Zien wat dat gaat geven … Wij gaan zien, we gaan zien, toch ..? Terugkeer ook naar mijn moers taal waarin ik dit voortaan ga schrijven (moest iemand zin hebben om het in het Frans te vertalen voor mijn Brusselse vrienden, Feel welcome!)
Ik bedenk nog: aan wie anders kan ik dit werk opdragen dan aan mijn moedertje, die mij nu haast 55 geleden ter wereld bracht, drie maanden na de moord op Lumumba.
Ik heb het altijd een vreemde gedachte gevonden dat ik in de buik van mijn moeder toefde toen Lumumba vermoord werd. Misschien heb ik de schok wel gevoeld die doorheen de wereld ging toen het nieuws van de dood van Lumumba bekend werd gemaakt … een maand na de gruwelijke feiten. Niet voor niets hebben ze bijna een maand gewacht om het nieuws van de dood van Lumumba wereldkond te doen. Geloof me, de schrik zat er goed in. De peripetieen rond Lumumba werden wereldwijd gevolgd en Lumumba was reeds wereldwijd uitgegroeid tot martelaar van de strijd tegen het neocolonialisme.
Toevallig stortte de dag dat het nieuws van de dood uitbrak ook de Boeing New York – Brussel neer op Zaventem. En daarmee, toevallig of niet, stoten we op de vraag van het toeval, een vraag van geen gering belang, een vraag die ook reeds in de academische publicaties uit mijn verleden niet onaanwezig was.
https://www.uantwerpen.be/…/confer…/peck-lumumba/exhibition/

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn