op de jaarlijkse boekenbeurs te Antwerpen 2005

Laatste post in mijn Dag boek waarin ik terugblik op mijn eerste jaar in Matonge en naar de jaarlijkse boekenbeurs van Antwerpen afzak …

« Naar Antwerpen afgezakt om op de jaarlijkse boekenbeurs een debat bij te wonen over Leopold II tussen Lucas Catherine en Walter Geerts.
Wel grappig: vorig jaar werkte ik hier op de boekenbeurs voor uitgeverij Roularta op de stand van Pipo, het aapje dat half Vlaanderen het alfabet heeft aangeleerd – alle apen apen apen na. Dat was mijn laatste job in opdracht van Up-Call voor ik naar Telerife vertrok. Betalen deed Up-Call toen al niet meer en mijn ticket naar de Canarische eilanden heb ik nog rechtstreeks uit de kassa van Pipo betaald.
Een jaar is weer rond en ik sta nu weer waar ik toen stond. Heel wat veranderd toch in deze jaarwende. Mijn geboortestad Antwerpen heb ik definitief verlaten, paar maanden in Tenerife rondgezworven en dan in Brussel beland, waar ik nu haast een jaar een studiootje betrek in Matonge. Bijna een jaar ook dat ik werk als dispatcher bij Storagetek, met hun tapelibrarieswereldleider in de business van het massaal opslagen van electronische data en sinds enkele maanden voor enkele miljarden dollars overgenomen door Sun Microsystems.

Machtige combinatie deze opslaggigant met de servergigant Sun, de dot in .com zoals deze heraut van « the network is the computer » zich ooit adverteerde en die nu graag de S van Sun met de S van Share laat allitereren.
Hierover later meer, keren we nu even terug naar het Mekka van de Vlaamse boekengilde, de jaarlijkse boekenbeurs van Antwerpen, de stad die in de 16e eeuw met drukkers als Plantijn en Moretus het Silycon Valley van de boekdrukkunst was geweest.
Walter Geerts, jarenlang onze man uit Zaïre voor de toenmalige B.R.T., was degene die ik op de boekenbeurs eens face to face wou ontmoeten om hem daar en plein publique enkele van zijn versgebakken drollen in zijn smoel uit te smeren en zo en passant wat publiciteit te maken voorwww.lumumba.be, een URL die ik net had geregistreerd om het debat rond de moord op Lumumba terug open te gooien.
De oude rakker had dit jaar nog tijd gevonden om een boekje te publiceren (Mobutu, de man Kamanyola, Davidsfond, 2005) waarin hij getuigt van zijn « fascinatie voor de democrator die uitmondt in een nauw persoonlijk contact » aldus de achterflap. « 

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Op de trein van Brussel naar Antwerpen

20160130_135410Selfie met ontbrekende Tand. Onderweg in de trein naar Antwerpen om twee tanden te bezichtigen voor mijn installatie « AcTio in disTanD, Save the Lumumba Library! » in de tentoonstelling aan de Universiteit van Antwerpen over de iconografie van Lumumba en die plaatsvind in het kader van het internationaal colloqium « The Iconography of Lumumba in the Arts and the Work of Raoul Peck ». Terugkeer naar de stad waar ik geboren ben en die ik 11 jaar geleden verlaten heb. Terugkeer ook naar mijn Alma Mater, want het is aan de universiteit van Antwerpen dat ik indertijd filosofie en Germaanse filologie studeerde, studies die ik meer dan 30 jaar geleden met grootste onderscheiding afsloot. Precies een kwart eeuw geleden ook dat ik afscheid nam van mijn academisch leven met een bijdrage aan een internationaal congres rond Paul De Man, neef van, die na de tweede wereldoorlog uitgeweken was naar de Verenigde Staten was en daar tot de Godfather of Deconstruction in America uitgroeide. Titel van mijn bijdrage: « Oratory against Oratory, Paul De Man on Nietzsche on Rethoric ». Men kan er de overgang zien van de vraag: « wat kan ik zeggen? » naar de vraag: « wat kan ik doen … met woorden? »
Ik vond het wel grappig als ik onlangs ontdekte dat mijn bijdrage met dezelfde woorden begon als die van Jean Stengers, die ook aan het congres deelnam en die ik toen nog niet kende als Congo specialist. Met name de waarlijk profetische woorden: « In what follows, I will … ». Wel, waat daarop gevolgd is, zal ik nu, 25 jaar later vertellen. Als inleiding tot de installatie « AcTio in disTanD, Save the Lumumba Library, Weapon of Mass Destruction waarmee ik de tand van Lumumba in mijn Alma Mater introduceer … Zien wat dat gaat geven … Wij gaan zien, we gaan zien, toch ..? Terugkeer ook naar mijn moers taal waarin ik dit voortaan ga schrijven (moest iemand zin hebben om het in het Frans te vertalen voor mijn Brusselse vrienden, Feel welcome!)
Ik bedenk nog: aan wie anders kan ik dit werk opdragen dan aan mijn moedertje, die mij nu haast 55 geleden ter wereld bracht, drie maanden na de moord op Lumumba.
Ik heb het altijd een vreemde gedachte gevonden dat ik in de buik van mijn moeder toefde toen Lumumba vermoord werd. Misschien heb ik de schok wel gevoeld die doorheen de wereld ging toen het nieuws van de dood van Lumumba bekend werd gemaakt … een maand na de gruwelijke feiten. Niet voor niets hebben ze bijna een maand gewacht om het nieuws van de dood van Lumumba wereldkond te doen. Geloof me, de schrik zat er goed in. De peripetieen rond Lumumba werden wereldwijd gevolgd en Lumumba was reeds wereldwijd uitgegroeid tot martelaar van de strijd tegen het neocolonialisme.
Toevallig stortte de dag dat het nieuws van de dood uitbrak ook de Boeing New York – Brussel neer op Zaventem. En daarmee, toevallig of niet, stoten we op de vraag van het toeval, een vraag van geen gering belang, een vraag die ook reeds in de academische publicaties uit mijn verleden niet onaanwezig was.
https://www.uantwerpen.be/…/confer…/peck-lumumba/exhibition/

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn